17. “Medic Medic!”

“Ik heb mijn metaaldetector achter in de auto gelegd, net voordat we vertrokken.”
Ger en diens vriendin Cindy waren hier voor een paar dagen om eens goed uit te rusten.
En dat kan hier uitstekend. Maar toen Ger vertelde over zijn metaaldetector was het met de rust gedaan.
In de regio Manhay/Grandmenil is tijdens de slag om de Ardennen zwaar gevochten. En dat wist Ger ook. Dus trokken we op vrijdagmiddag de tuin in om eens te luisteren wat het ding ons te vertellen. De metaaldetector stond nog geen vijf minuten aan of een luide piep gaf aan dat er iets van ijzer lag. Met wat scheppen vonden we eerst een lipje van een frisdrankblikje.
Na nog wat piepen en graven stuitten we ineens op een medicijnflesje. Een half uurtje later hadden we een stuk of tien flesjes en ampullen. Geen munitie, geen granaatscherven, maar medicijnflesjes….. En een vreemde witte schijf.
In 1944 heeft er in onze tuin een “medic” gezeten die gewonde soldaten verzorgde. In gedachten zag ik gewonde soldaten liggen, die haastig verzorgd werden door een stoere Amerikaan (of Duitser?) die zijn eigen leven op het spel zette om dat van een ander te redden. In gedachten hoorde ik gewonden roepen: “Medic, Medic!”, zoals je dat in de film “Saving Private Ryan” hoort.

De metaaldetector leverde verder niets op (behalve een flinke loodflap van de kerk….) en op zaterdagmiddag vertrokken Ger en Debbie richting Nederland, inclusief detector. Diezelfde middag trok ik met zoon Tom opnieuw naar de plek waar de flesje gevonden waren. Na wat graven kwamen er steeds meer flesjes boven, maar ook stukken beton en stenen. Ik veronderstel dat rond Kerstmis 1994 de Medic met gewonde Amerikanen/Duitsers achter een muurtje of in een kleine schuur verschanst zaten, terwijl om hen heen de hel was losgebroken.
Tom was het beu, ik nog niet. Dus groef ik verder en verder, tot ik een flinke kuil om me heen had. Omdat er nieuwe gasten arriveerden, stopte ik met graven.

In de keuken spoelde ik alles af en zette de gehele verzameling op de foto.
Dankzij Ger en Cindy legde ik in korte tijd ene klein stukje geschiedenis van Kerst 1944 bloot.
Ik verheug me nu al op een volgend graafpartijtje in de tuin.

Wordt zeker vervolgd!

Gepubliceerd op 17 oktober 2008

Een reactie plaatsen